Ex-patiënte Geertje vertelt over haar thuiskomst na de IC

Geertje gaat de komende tijd zowel voor opeenicliggen als voor de website van de FCIC een blog bijhouden. Van tijd tot tijd zal er weer een nieuwe bijdrage van haar hand verschijnen. Als beheerders van deze website zijn we heel blij dat ze zich op deze manier wil inzetten voor de steun aan lotgenoten. Geertje schreef al eerder op haar eigen blog over het Post Traumatisch Stress syndroom en over haar ervaringen tijdens de eerste terugkomdag voor ex-IC-patiënten in het UMC Utrecht.

De naweeën van een kersverse moeder na een IC opname

Precies een maand na mijn bevalling was ik weer thuis. In de tussentijd was er ontzettend veel gebeurd. Ik werd moeder, raakte levensbedreigend ziek en vervolgens werd ik patiënt. Levenslang patiënt. Ik werd opgehaald door mijn man en ons leven zou eindelijk weer een beetje normaal worden.
Ik zette de eerste stappen in mijn huis alsof ik terugkwam van een maandenlange vakantie. Ken je dat gevoel? Dat je huis er groter uitziet dan je had verwacht? Dat alles hetzelfde is gebleven maar toch anders lijkt? Een maand geleden was ik van huis gegaan om nietsvermoedend mijn bloeddruk te laten controleren. Met mijn dikke buik op de fiets had ik nooit kunnen verwachten daarna in een nachtmerrie te belanden.

Weken thuis verstreken na de ziekenhuisopname. Ik was nog erg zwak en snel moe en moest alle ‘kneepjes’ van het vak leren van mijn partner. Een luier verschonen, een flesje klaarmaken en geven, Sarah in bad doen…dit alles is compleet aan mij voorbij gegaan na de bevalling. Ik moest in de leer maar ben gelukkig een snelle leerling. De technische kant van het moederschap was overigens niet moeilijk. Je leert in een handomdraai alles wat je moet weten. Maar wat wel ontzettend moeilijk was, was mijn rol als moeder. Ik had een dochter, maar ik kende haar totaal niet. Ik kende haar huiltjes niet, ik wist niet wie ze was. Wij moesten elkaar leren kennen en dat was pittig. Heel pittig.
Er was dus werk aan de winkel, zowel mijn rol als moeder als onze hechting had aandacht nodig. Ik merkte dat er iets niet goed was toen ik haar zonder moeite achterliet bij het Kinderdagverblijf. Ze zou een ochtend gaan wennen, maar ik vond het absoluut niet spannend. Hoort een moeder niet te slikken bij het wegbrengen van haar baby? Moet ik haar niet missen? Is het normaal dat ik haar niet mis? Naast het leren kennen van mijn kind was er dus nog een punt van aandacht: onze hechting. Leuk en aardig dat je een opname op de Intensive Care als moeder overleefd, maar zo’ n nasleep had ik nooit verwacht. Lichamelijk ging het stapje voor stapje beter en mijn conditie ging vooruit. Maar mijn rol als moeder was als een gebruiksaanwijzing in het Chinees. Ik wist dat ik moeder was en dat Sarah mijn dochter is, maar meer wist ik niet. Ik miste zo ontzettend een band, een hechting. Ik wilde haar missen, maar moest haar eerst leren te missen.

Zo door de jaren heen hebben wij ontzettend veel tijd met elkaar doorgebracht. Een nadeel van niet meer kunnen werken en thuis zijn is het volledig kunnen zorgen voor je kind. En dat hadden wij nodig. Tijd en schade inhalen, een ijzersterke band opbouwen en elkaar door en door leren kennen. Godzijdank is dat gelukt en ik zou niet meer weten hoe ik zonder haar zou moeten.
Wat Sarah verder nog merkt aan mij dat ik ooit op de Intensive Care lag? Het feit dat ik sneller moe ben, moeilijk met prikkels om kan gaan en erg prikkelbaar ben. Zij weet niet beter, maar soms kan het gebeuren dat ik niet met haar kan spelen of dat ik maar heel even kan spelen. Dat ik gillend gek word van een televisie die aanstaat terwijl ik iets probeer te lezen. En dat ik soms explosief kan reageren als ik zelf weer iets laat vallen. Gelukkig reageer ik het nooit op haar af, ik geef voornamelijk mijzelf de schuld. Maar goed, mama heeft dus een kort lontje en een oud lijf en hoofd. Maar gelukkig bergen met liefde!

Zie hier voor haar eerdere blog


One thought on “Ex-patiënte Geertje vertelt over haar thuiskomst na de IC

  1. anoniem
    Wat een herkenning.. ik heb 7 weken lang na mijn bevalling in het ziekenhuis gelegen..waarvan een week of vier op de IC. Zes weken na haar geboorte kon ik haar voor het eerst een beetje vast houden.. en een lange revalidatie volgde. Tijd en schade inhalen.. De prikkelbaarheid is zo herkenbaar… zo reageer ik ook!
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*