7 thoughts on “Na de IC

  1. Jadey
    Beste lezers, Ik zal mij eerst voorstellen. Ik ben Jadey, 37 jaar en moeder van twee zoontjes van 7 en 6. 2 jaar geleden ben ik op de IC beland met een Septische Shock. Mijn linker nier had het begeven door een niersteen. Je zou zeggen er zijn al twee jaren voorbij en ik zou wel de energieke en slimme Jadey weer moeten zijn, maar niets is minder waar. Ik ben dagelijks vermoeid en mijn benen laten mij na veel inspanning, nog altijd in de steek. Van intelligentie is niet veel te spreken, dit merk ik in mijn schrijven heel erg. Wanneer ik oververmoeid ben lukt het mij ook moeilijk om uit mijn woorden te komen. Naar de dokters gaan heeft geen zin meer, ik hoor alleen maar geef het tijd.
    Reply
  2. Jeannette
    Beste Jadey, Jee, het is net of ik een stukje van mijn eigen verhaal lees. Drie jaar geleden begaf bij mij mijn rechternier het, waarschijnlijk een niersteentje maar dit is nog steeds niet helder. Hierdoor ben ik in septische shock beland en heb 10 dagen op de ic gelegen waarvan 9 aan de beademing. Na de ic moest ik alles opnieuw leren: eten, lopen, tillen. In totaal heb ik 6 weken in het ziekenhuis gelegen. Nu drie jaar later heb ik nog steeds restklachten, slechte concentratie, snel vermoeid, geheugenproblemen. Er is niks mis met mijn intelligentie maar door alle klachten kan ik veel minder aan en ben ik snel vermoeid. Waar ik vooral tegen aan loop is het feit dat er niks aan mij te zien is (aan de buitenkant) waardoor het UWV vind dat er niks mis met mij is. Zelf ervaar ik erg veel blijvende klachten die ik voor de ic opname niet had. Ik werkte heel graag maar dat lukt me niet meer, dit vind ik erg frustrerend. Jadey, jammer dat de artsen jou niet serieus nemen. Het klopt dat ze zeggen dat het tijd nodig heeft, ik denk dat ze dan bedoelen om een goede balans in je leven terug te krijgen. Herstellen zoals het vroeger was lukt mij in ieder geval niet meer. Jeannette
    Reply
  3. Bibi
    Nou, ik schrik een beetje van bovenstaande verhalen…. Zelf ben ik een half jaar geleden acuut opgenomen geweest op de ic en heb daar 2 weken aan de beademing gelegen ivm infectie en sepsis. Na thuiskomst heb ik moeten knokken om weer lichamelijk op de been te komen, vervolgens ben ik in therapie geweest voor mijn ptss. Na een gevecht van enkele maanden voelde ik me weer goed en wilde weer aan het werk. Pfffffff wat een tegenvaller, tijdens de 2 uurtjes die ik werk loop ik alleen maar tegen mijn beperkingen aan. Ik kan me niet concentreren, vergeet alles en na veel intensief lopen laten mijn voeten me in de steek ivm neuropathie. Ik werk in de zorg en geniet ervan en ik blijf proberen maar het is frustrerend!! Zeker omdat niemand iets aan je ziet. Ook tegenover de Arbo heb ik t idee dat ik me steeds moet verdedigen. En dan ben ik “pas” een half jaar verder…………. Wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben hiermee!
    Reply
    1. Idelette Nutma Post author
      Heb je al gekeken bij Neurocognitieve klachten? Inderdaad zijn dit soort klachten nog erg onderbelicht maar er wordt steeds meer over gepubliceerd, zie ook bij Nieuws: Post IC syndroom wordt niet herkend. Deze informatie biedt wellicht veel herkenning en kan ook bruikbaar zijn richting de Arbo.
      Reply
    2. jeannette
      Hoi Bibi, Ik lees nu pas je berichtje en wil er toch nog even op reageren. Ik ben nu anderhalf jaar verder dan de vorige keer dat ik schreef. Ik blijf nog steeds restklachten houden zoals vermoeidheid, concentratieproblemen ed. Maar ik merk dat het wel heel veel beter met me gaat. Ik heb veel meer balans in mijn leven, heb geaccepteerd dat ik niet meer alles kan zoals ik voor de sepsis kon. Ik doe de dingen op een rustiger tempo, let goed op mijn grenzen maar doe nog steeds heel veel en heb een erg leuk leven. Ik denk dat de oplossing zit in het accepteren van hoe je nu bent en zorgen dat het leven leuk blijft. Ik wens je veel succes, groeten Jeannette
      Reply
  4. Bibi
    Hoi Jeannette, fijn om je reactie te lezen en ook heel herkenbaar! Mijn ic opname is nu een jaar geleden en het was een pittig jaar!! Ik ben in feb weer gewoon gaan werken omdat ik moe was van alle onbegrip en het mezelf verdedigen. Natuurlijk ging dit niet lang goed, ik heb het 6 weken volgehouden en toen was ik op. Die weken overleefde ik om te werken, kon daarnaast niets meer ivm vermoeidheid, concentratieproblemen en neuropathie. Zo leven, was voor mij geen leven! Het putte me uit en was verre van leuk. Ben ziektewet ingegaan en tot de conclusie gekomen dat ik nu voor mezelf kies en niet doe wat anderen verwachten. Ben nu 2 maandjes verder en voel me al zoveel beter!! Als ik de dagen goed inplan en kalm aandoe, dan kan ik een heleboel! Doe nu ook weer leuke dingen. Alles gedoseerd maar wat voelt dat goed. Dus idd is ook nu je verhaal herkenbaar. Het leven is weer leuk, als ik maar mag leven in m7jn eigen tempo, dan ben ik een gelukkig mens! Het leven is weer mooi geworden door voor mezelf te kiezen……….. Jij ook veel succes verder, Bibi
    Reply
  5. Idelette Nutma Post author
    Nazorg begint nu wel op te komen maar is nog in lang niet alle ziekenhuizen beschikbaar. De FCIC (zie www.fcic.nl) wil daarom een landelijk aanspreekpunt zijn en probeert door krachtenbundeling de expertise rond nazorg landelijk beschikbaar te maken. Daar wordt hard aan gewerkt. Het kan behulpzaam zijn om het artikel te lezen van Marianne Brackel (kijk bij de zoekfunctie onder de titel ‘Post IC syndroom wordt niet herkend’). Dit artikel kan ook uitgeprint worden voor bijvoorbeeld een behandelend arts. Voor ondersteuning kan ook gekeken worden bij het kopje ‘Nazorg’, zie bij ‘Gebrek aan nazorg’ of ‘Balanstraining’. Bij ‘Na de IC’, bij lichamelijke gevolgen (bij neurocognitieve klachten) is wat specifiekere informatie over klachten als concentratieproblemen e.d. te vinden.
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*