Emotionele huishouding

VraagtekensDe eerste weken en maanden na de IC-tijd is een verwarrende tijd. Veel patiënten zitten met vragen over wat er op die IC-afdeling gebeurd is. Of hoe ze zo ziek zijn geworden. Patiënten zien zich in die eerste tijd voor een uitdaging gesteld: men moet zien te leren leven met de beperkingen die de onderliggende ziekte of het IC-verblijf hebben veroorzaakt. Een ander gegeven dat patiënten kunnen ervaren, is dat men enerzijds dankbaar en blij is omdat men de IC-opname heeft overleefd, maar dat men zich anderzijds niet echt blij vóelt.

De eerste weken en maanden kunnen een emotionele achtbaan zijn. Het ene moment voelt men zich overstuur, geprikkeld en labiel (met huilbuien tot gevolg), het andere moment volledig uitgeput en moe. Een volgende dag kan angst overheersen omdat men het eigen lichaam niet meer vertrouwt – ‘Ik ben één keer plotseling ziek geworden, dat kan ook een tweede keer gebeuren’ – of voelt men zich juist erg onverschillig en apathisch. Op weer een ander moment is er paniek omdat de patiënt beseft dat hij met zijn eigen sterfelijkheid is geconfronteerd. Deze emotionele instabiliteit is zwaar. Men kent zichzelf niet meer terug en kan zich vervreemd voelen van alles en iedereen.

De angst of het depressieve gemoed is volslagen normaal na een heftige ervaring als een IC-opname. Anders dan anders kost alle inspanning moeite. Het zelfvertrouwen krijgt een knauw. Het kost tijd om weer een nieuwe balans te vinden. In fysiek opzicht, maar ook in emotioneel opzicht. Uiteindelijk wordt die door de meesten wel weer gevonden, al wil dat niet zeggen dat dat de balans is die men net zo prettig vindt als de balans van voorheen.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*