Ervaringsverhalen

Hier leest u meerdere verhalen van patiënten die beschrijven hoe hun IC-opname door hen is ervaren en wat de impact ervan is geweest, op henzelf maar ook op hun omgeving.
Ook vertellen ze hoe ze de draad weer hebben opgepakt, wat ze moeilijk vonden maar ook wat hen verder heeft geholpen. Wilt u ook graag uw ervaringsverhaal kwijt? Laat het ons weten via het contactformulier. Ervaringsverhalen van naasten zijn eveneens zeer welkom.

U treft de volgende ervaringsverhalen aan:
Ervaringsverhaal Erwin, simpele KNO-ingreep eindigt op IC
Ervaringsverhaal Marjolein, necrotiserende fasciitis
Ervaringsverhaal wakker worden met een steunhart
Gerda, hoe ze niks meer kon en toch de weg omhoog vond, na virale myositis
Ervaringsverhaal Post intensive care syndroom na ongeluk
Kritiek ziek op de ic door clusterhoofdpijn
Theo over de IC-nazorg na een necrotiserende fasciitis met sepsis
Ervaringsverhaal ‘zie de mens’
Ervaringsverhaal Barbara over alvleesklierontsteking
Gabriëlle, haar lange weg van reïntegratie
Jacqueline, de impact van sepsis.
Ervaringsverhaal over sepsis, IC-opname en anders in het leven staan.
Roland doet openhartig verslag o.a. van depressieve gevoelens bij het herstel
Marco beschrijft zijn opname en herstel; hoe hij het vertrouwen weer moest herwinnen
Vanessa, partner van (ex-)IC-patiënt
Cécile doet een boekje open over de heftige tijd aan het bed van haar man én daarna
Mariëlle verliest haar ongeboren kind door een sepsis
Paul Baak krijgt een hartstilstand, en nog een, en nog een.
Een ernstig auto-ongeluk leidt tot een IC-opname.
Rob Thijs krijgt een bloedvergiftiging.
Marietta de Hoop komt met een longaandoening op de IC.
Carmelita van der Wal heeft een geplande IC-opname na een ingrijpende operatie.
Esther Valk-Scholte loopt een legionella infectie op en komt hiermee op de IC.
Els Troost heeft complicaties na een operatie.


3 thoughts on “Ervaringsverhalen

  1. Dea
    Nazorg PICS? Het zou een dagopname zijn, voor onze 19 jarige zoon, we hadden wel second opinion gevraagd, maar…het was niet moeilijk….. Na 16 dagen Intensive care sedatie en beademing was hij 16 kilo armer (1.88/57kg) en een opiumverslaving rijker. Maar dat laatste wisten we toen nog niet. Op het IC viel hij uit zijn bed! En op de afdeling gekomen kreeg hij alle complicaties die maar denkbaar waren, waaronder een delier, met een door medicatie opgeroepen psychose (want psychiatrie is maar gokken), die weer met contramedicatie ongedaan moest worden gemaakt Toen hij na een maand thuiskwam dachten we dat hij nog wel twee weken naar een revalidatiekliniek zou gaan, maar niets van dat alles, geen huisarts was er, geen fysiotherapie, geen logopedie. We moesten zelf maar voor hem zorgen en evt. dingen organiseren. Hij kreeg wel vanuit het ziekenhuis extra voeding. Hij bleef afgelopen jaar het hele jaar ziek, had hoofdpijnen, oorontsteking, extreme rugpijnen, duizeligheid, dubbelzien, allergieën, huidproblemen, ontstekingen, weerstandsproblemen, chronische verkoudheden, en hij was depressief. Hij kreeg woedeaanvallen, trok zich terug, werd zorgmijder, controlefriek, gevoelig voor geluid, en had inslaapproblemen en durfde niet meer alleen te zijn, dus hij was altijd maar bij ons terwijl zijn gehuurde woning leegstond. Hij verknalde zijn schooljaar ook omdat hij steeds niet naar school ging omdat hij te zwak was. Hij hing maar op de bank, was slap had spierzwakte en was initiatiefloos. Tegenover anderen was hij vriendelijk maar hij werd tiranniek en prikkelbaar tegenover ons. Zijn oordeel over de wereld werd ook steeds zorgeljker. Negatief en wantrouwend tegenover alles en iedereen die hem tegenzat. Na een half jaar stonden we bij de revalidatiearts, maar omdat hij zorgmijder was wilde hij niets te maken hebben met trauma begeleiding. Na de nachtmerrie is er dus veel veranderd met hem. Hij is veel negatiever geworden. We weten niet wat we kunnen doen, maar we maken ons zorgen. Zijn er mensen die door zijn weerstand heen kunnen breken?
    Reply
    1. Idelette Nutma Post author
      Dag, Het Post Intensive Care syndroom kan een enorme wissel trekken op de ex-IC-patiënt en diens naasten. De (post traumatische) stress-stoornissen kunnen de ex-IC-patiënt soms inderdaad het zicht ontnemen op de zorg of hulp die hij/zij nodig heeft. Ik had u reeds een mail gestuurd via reactie@opeenicliggen.nl maar die kwam niet aan. Misschien heeft het iets met uw mailbox te maken? Neemt u anders contact op via www.sepsis-en-daarna.nl.
      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*