Wakker worden met een steunhart

‘Ik werd wakker na een comateuze toestand met een toestel dat de
functie van mijn hart overnam’ – Walter Stroobant

Tijdens een ‘routine’ operatie waarbij een ballonpomp zou geplaatst worden voor de vernauwing van mijn aders, sloeg het noodlot toe. Ik kreeg een hartinfarct en een hartstilstand. Vier weken lag ik in een kunstmatige coma en het ene kritieke moment volgde het andere op. Voor mijn familie werd het een ware ‘thriller’. Voor mij begon het bij het zien van allerlei lichtjes en witte schorten. ‘Oei, waar ben ik? Wat is er gebeurd? Waarom ben ik zo suf?’ Zoveel vragen had ik die zochten naar een antwoord. Er liepen kabels uit mijn buik die verbonden waren met een toestel, een LVAD/ steunhart. Rond mij stonden overal toestellen en ik zag mensen in veel drukte weg en weer hollen. ‘Je bent een medisch wonder,’ werd me achteraf gezegd. ‘Dat jij het hebt gehaald, had niemand kunnen voorspellen.’ Op dat moment kon ik niet blij zijn met deze woorden… Want wat was er gebeurd met mij? En hoe zou alles verlopen? Ik was 50 jaar en had een vriendin van 30. Alles verliep zonder problemen. Ik was nooit ziek geweest … Maar dan slaat alles om. Ik werd wakker uit een diepe slaap, wakker in een nieuw leven.

Je partner op een intensive care afdeling – Katrien Peremans (vriendin)
Als partner en ook als familielid is de periode van intensieve zorgen heel erg zwaar. Je wordt meegezogen in een avontuur waarop je niet bent voorbereid. Ik heb de kritieke weken van Walter beleefd als een tweestrijd: ofwel zou hij het halen, ofwel niet. Buiten die tweestrijd was er niets anders. Het is daarom heel belangrijk om rust te zoeken op dat moment waar het mogelijk is. Laat je omringen door mensen die je warmte kunnen brengen. Ik herinner me dit achteraf als één van de belangrijkste dingen. Als het nieuws kwam dat Walter het zou halen, kwam bij mij de grote ontlading. Maar het was ook terug wennen aan het ‘volle leven’. Het is in eerste instantie een hele aanpassing voor de patiënt, maar het is even goed ‘een nieuw leven’ voor een partner.

Vormgeven aan een nieuw leven – Katrien Peremans
Na de IZ-periode is alles veranderd. Je kan niet anders dan toegeven aan een nieuw leven. Ik heb geleerd dat je goed naar jezelf moet luisteren. De wereld waarin we leven bevat een stuwdam waarin je gemakkelijk wordt meegesleurd als je niet je eigen ‘tempo’ volgt. Onze relatie is sterker geworden door de gebeurtenissen omdat we beide de kracht vonden om goed naar ons eigen lichaam te luisteren en goed naar elkaar. Want liefde is liefde, maar opnieuw dien je elkaar te leren kennen, opnieuw dien je alles in te plannen zodat het terug ‘werkt’ en goed aanvoelt. Ergens die je afscheid te nemen van een ander leven en bepaalde aspecten van elkaar. Zo is Walter iets bijvoorbeeld iets vlakker geworden na de coma-periode. Door open hierover met elkaar te praten, kunnen we dit ‘stapje voor stapje’ samen verwerken.

Ons boek
De moed die we samen hebben gehad het laatste jaar, heeft geleid tot het neerschrijven van onze ervaringen in een boek. ‘In leven blijven met een steunhart’. Walter vertelt me vaak dat hij voelt dat hij uitgesloten wordt van de ‘gewone wereld’. Ik begrijp hem heel goed. Al zie ik ook in dat het soms moeilijk is voor andere mensen om te weten wat ze precies moeten zeggen of doen in zijn situatie. Ik had me zelf ook nooit kunnen voorstellen hoe het zou geweest zijn, moesten we dit allemaal niet meegemaakt hebben. Het neerschrijven van onze verhalen, heeft ons terug de kracht gegeven en een plaatsje als ‘volwaardige’ mensen in de ‘gewone’ wereld. Ik kan hier als eindwoord alleen maar benadrukken dat ‘echt’ luisteren naar elkaar de oplossing is van alles. www.levenmeteensteunhart.be


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*