Els, complicatie na operatie

Eind september 2011 ben ik opgenomen, om op 3 oktober een grote operatie te ondergaan. Mijn eerste keer IC was direct na de operatie voor één dag. Mijn 2de keer IC was ongeveer één week na de operatie. Ze hebben mij toen onder narcose gebracht en aan de beademing. Ik ben daar toen ruim één week geweest. Daarnaast delirium gehad met allerlei hallucinaties zowel positief als negatief. Ik had geen besef, dat ik geen onderscheid kon maken van dag en nacht. Zo had ik uren naar de klok liggen kijken en keek uit naar de bezoektijd. Toen ik vroeg aan de verpleging waar mijn dochter bleef, want het was bezoekuur, zeiden ze dat het nacht was en geen bezoekuur.
Er hebben best veel mensen aan mijn bed gestaan, waarvan ik mij weinig tot niets kan herinneren. Maar ik had wel (helaas) het besef, dat er mensen om mij heen op de IC kwamen te overlijden. Zo kwamen ook 2 uitvaartverzorgers achter mijn bed langs met een lijkenzak. Dit is iets wat je nooit meer vergeet!
Wat overkomt mij nu? Wat is er gebeurd? Ik had geen idee van de werkelijkheid.
Hierna ben ik nog één keer, een week naar het IC geweest. Deze keer was ik gelukkig wel redelijk bij kennis.
Ik werd daarna geconfronteerd met telefoontjes in de trant van: je hebt ons erg laten schrikken. Ook vrienden in tranen aan de telefoon gehad.
In totaal 5 weken ziekenhuis en daarna ruim 2 maanden naar een Woon-Zorgcentrum om aan te sterken. Hier ben ik ook 50 jaar geworden. Ik heb het niet willen vieren. Ik heb via mijn dochter laten weten, eerder het leven te willen vieren dan het feit dat ik Sarah zie!
Ik heb een longoperatie gehad en pas tijdens deze operatie bleek ik een kwaadaardige tumor te hebben.
Sinds kort weet ik, dat er bij de 2de keer IC 11 liter vocht bij mijn rechterlong vandaan is gehaald en later bleek ik ook een longembolie en longontsteking te hebben gehad. Hierbij schijn ik kantje boord te hebben gelegen. Bij de 3de keer IC waren mijn infectiewaarden veel te hoog en had ik nog steeds last longontstekingen en longembolie.
Door de operatie zijn er zenuwen ernstig beschadigd. Ik blijf blijvend veel pijn houden.
Ik had ook veel last van concentratieproblemen en vergat veel dingen. Dit komt met name door de vele narcoses die ik in korte tijd heb gehad.
Omdat ik niet van de ene psycholoog naar de ander wilde shoppen, na de operatie en herstel, ben ik pas daarna onder begeleiding gekomen van een psycholoog van het Helen Dowling instituut in Utrecht (nu Bilthoven). Daarnaast nog een lange tijd poliklinisch gerevalideerd, d.m.v. logopedie ( ik moest weer leren goed te leren praten en volzinnen leren maken) en fysiotherapie (ik was zo verzwakt, dat ik weer opnieuw moest leren lopen). Eindelijk ben ik bezig met mijn verwerking van 5 weken ziekenhuis. Terwijl je omgeving vaak zegt: je moet blij zijn dat je kankervrij bent, je moet blij zijn dat je weer in je eigen huis kan wonen. Ik kan niet blij zijn, alles is wereldvreemd! Ik heb nachtenlang gehuild en kreeg later veel flashbacks naar de gebeurtenissen op de IC.
Ook had ik nog een goed contact met de geestelijk verzorger van het Diaconessenhuis. ook, omdat ik mijn medisch dossier en verpleegkundige verslagen had opgevraagd. Tijdens ons gesprek werd duidelijk, dat ik helemaal geen nazorg heb gehad van het ziekenhuis en dus ook niet van de IC.
Omdat ik op de longafdeling lag en niet op oncologie, heb ik geen oncologisch verpleegkundige toegewezen gekregen. Dit ook, omdat ik geen chemo kuur mocht hebben (ik was te verzwakt) Naast de psychologische problemen, stuit ik ook op praktische problemen na mijn operatie.
Samen met een vriendin heb ik mijn laatste wilsbeschikking opgezet. En doorgesproken met dochter en huisarts. Het is erg belangrijk, dat zij er ook achter staan. Het jaar voor de operatie, had ik al mijn uitvaartdienst en mijn boedelverdeling geregeld.

Het is nu 1 ½ jaar later en ik ga langzaam weer de goede kant op. Ik ben steeds beter gaan lopen en heel belangrijk: Mijn longen zijn nog steeds schoon. Maar ik heb wel een hoge tol moeten betalen; De pijn door de beschadigde zenuwen is nog steeds aanwezig. Mijn conditie wordt zeer waarschijnlijk nooit meer, zoals voor de operatie. Ondanks, dat ik nu op medische fitness zit 2 x per week in het Revalidatiecentrum. Daarnaast draag ik nog steeds steunkousen en het is de vraag of ik daar ooit vanaf kom. De thuiszorg komt nog steeds 2 keer per dag. Ik ben nog steeds vergeetachtig, maar gelukkig niet meer zo erg. Ik herinner mij langzaam steeds meer (door flashbacks)van de periode van de IC en de longafdeling. Op het laatste heb ik nog 1 keer gelegen, onder verdenking van een longembolie. Dit was erg confronterend! Door mijn broze gezondheid, krijg ik allerlei vervelende kwalen en ziekten. Voorzichtig zie ik weer een beetje toekomst. Wel met de angst, dat dit zo weer om kan slaan en ik weer op herhaling moet.
Een aantal weken geleden kwam ik een IC verpleegkundige tegen in het ziekenhuis en ik mocht met haar even mee, om de nieuwe IC te bewonderen. Nu waren er muren en echte kamers voor de patiënten i.p.v. gordijnen. Wat een vooruitgang! Ik heb toen met verschillende verpleegkundigen gesproken over mijn verblijf. Maar één ding blijft een feit: ik heb mij daar ontzettend veilig gevoeld! Wat fijn, dat ik dit nu tegen hun nog kon zeggen.
En het “leven” ga ik nog wel vieren met mijn dierbaren!

Els Troost
Geplaatst 23-4-2013

Op 20 maart 2018 is Els helaas overleden, aan de gevolgen van kanker. In het laatste deel van haar leven heeft zij zich nog met veel passie ingezet voor o.a. kankerpatiënten en zij die te maken hebben met de impact van kritieke ziekte. In dat kader was zij nog aanwezig bij de kick-off dag van de patiënten-organisatie IC Connect. Dapper, betrokken, gedreven en met een onvermoeibare inzet voor haar medemens, zo zullen we ons haar blijven herinneren.


12 thoughts on “Els, complicatie na operatie

  1. Alice
    Indrukwekkend verslag. Ervaringen die een diepe indruk achterlaten. Bovenal het gevoel van veiligheid. Steun ervaren en vertrouwen in de deskundigheid van het IC personeel.
    Reply
    1. Els
      Dank je wel Alcie Ze blijven mijn kanjers. Ze hebben mijn leven gered! Volgens mijn longarts overleeft 95% die dit mee maakt het niet! Ik van ver terug en de tol is hoog! En dankzij jullie steun, kan ik nog steeds gelukkig in mijn eigen huisje blijven.
      Reply
  2. Marianne
    Wat heb je veel meegemaakt, Els. Ik hoop dat je nog heel lang je leven mag vieren!
    Reply
  3. Carmelita
    Hoi Els, Volgens mij heb jij een engeltje op je schouder zitten! Wat een heftig en indrukwekkend verhaal. Bij het lezen van jouw verhaal komt er bij mij ook ontzettend veel herkenning naar boven, het wachten op het bezoek, je angsten, de flashbacks en zo kan ik nog wel meer opschrijven. Wat is fijn om hier die herkenning te vinden, dat er angsten verwoord worden die ik zelf ook zo gevoeld hebt. Dank je wel dat ik mee mocht lezen. Ik wens je al het goeds toe, en ik hoop dat je nog heel lang het leven mag vieren! Lieve groet, Carmelita.
    Reply
  4. Greet
    95% overleeft zoiets niet… zie je wel dat jij een survivor bent! Wat een verhaal, Els, en eigenlijk is het nog niet zo lang geleden. Je bent nu 1,5 jaar later en je bent er nog lang niet, maar… het belangrijkste is dat je er nog steeds bent!
    Reply
  5. lorette
    Dank je Els voor je zo intieme en zo waardevolle verhaal voor mij als intensive care verpleegkundige. Ik voel de warme compassie voor mijn vak als ik lees dat mijn collega”s je de veilige omgeving konden bieden die je zo verschrikkelijk nodig had. Zo gaat het mij ook aan het hart dat je dan geen nazorg hebt ervaren, waarbij je misschien eerder aan de verwerking en het herstel van deze opnames had kunnen werken samen. Gelukkig had je de kracht om hulp te zoeken bij je huisarts en de psycholoog . Ik wens je het allerbeste toe en weerbare gezondheid ,vertrouwen in je lichaam en veel energie! Groet Lorette Gijsbers
    Reply
  6. Linda
    Els, wat ben je toch ongelooflijk sterk en moedig . Dat je het leven nog lang mag vieren, mooi mens!
    Reply
  7. greetje
    hallo els, ik herken heel veel van jou verhaal in dat van mijn man die ook een zware 4-voudige by-pass operatie door complicaties terug moest na de ic en ook in slaap werd gehouden. die na 4,5 week ziekenhuis en een zware periode gelukkig weer volledig aan het werk is maar nog wel dagelijks de consequenties onder vind van deze periode.. geheugenverlies, snel vermoeid, moeite met lopen. wij zijn na een jaar terug geweest op de ic omdat hij bepaalde dingen geen plek kon geven en na een heel goed gesprek met 2 verpleegkundigen , 2 van de vele die met heel hun hart voor hem gezorgd hebben, kon hij die dingen wel plaatsen en dat heeft hem heel erg geholpen. ik persoonlijk vond de ic de prettigste afdeling in die periode, ik weet dat klinkt heel raar als het er om spant, maar ik kon 24/7 bellen als ik wou, alles vragen wat ik wilde weten maar ook gewoon de aandacht voor mij en de kinderen van hun heb ik heel plezierig gevonden.
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*