Ervaringsverhaal Erwin, simpele KNO-ingreep eindigt op IC

Erwin vertelt

Vrijdag 28 november 2014.
M’n sigaret druk ik heel bewust uit, dit was mijn laatste sigaret. Wil het toch eens gaan proberen. 50 sigaretten per dag is ook wel wat overdreven natuurlijk én ik mag de aankomende dagen toch niet roken.

Een simpele KNO-ingreep
Over een paar uur lig ik op de operatietafel , te wachten op een operatie aan mijn neusschot en bijholtes. Een kleine ingreep, waardoor ik straks hopelijk van mijn bijholteontsteking af ben. En van mijn snurken, maar daar had ik zelf toch geen last van.. Een kleine ingreep. Lopende band werk voor zo’n KNO arts. Toch heb ik al een paar nachten slecht geslapen. Met dank aan de fijne mensen om mij heen die hun horrorverhalen graag vóór de operatie met mij wilden delen. Allen nog dank daarvoor!
In het WZA worden we ontvangen door een vriendelijke gastvrouw die ons begeleid naar verpleegafdeling b2. Hier krijg ik medicatie toegediend en zo’n prachtig blauw operatiejasje aan. Tijd om maar alvast afscheid te nemen van Marije en Elin. “Ja lieverd, papa komt na een nachtje hier slapen morgen gewoon weer thuis.” Al liggend in het ziekenhuisbed bedenk ik alvast wat ik de komende periode allemaal kan gaan doen. Met de nadruk op kan.. Het welbekende ‘to do lijstje’ is lang genoeg. Het duurt allemaal wat lang terwijl ik in mijn bed lig te wachten. Mijn overbuurman voor dezelfde operatie komt later dan ik binnen, maar wordt eerder opgehaald. Nou ja, tijd voor een selfie dan maar. Ik app rond 14:30 uur naar Marije dat ik zo gehaald wordt, zo’n anderhalf uur later dan gepland. Al nuchter vanaf gisteravond 23:00 uur. Gelukkig mag ik straks weer eten.. Het infuus wordt aangesloten en ik kijk mijn ogen uit wat er allemaal om mij heen gebeurt. Achter het gordijn aan de overkant gaan de alarmbellen af, er ontstaat een drukte van belang. Gespannen wacht ik af en na een kwartier word ik opgehaald en op de operatietafel gelegd. De anesthesist maakt nog wat grapjes en daarna mag ik tot 10 tellen. Werkelijk geen idee of ik dat gehaald heb, maar die anesthesist is het laatste dat ik mij herinner. Het wordt zwart.. Erg zwart..

Wakker worden op de Intensive Care
Ik word wakker op een plek die ik niet herken. Hier ben ik nog niet eerder geweest. Lichte paniek. Waar ben ik? Waarom kan ik mij niet bewegen.. Ik heb dorst.. “Meneer Pol, Uw vrouw is onderweg. Zij zal hier elk moment kunnen zijn. U bent geopereerdm weet u dat nog?” Mijn vrouw? Onderweg? Die komt zaterdag pas. Praten lukt niet. Waarom niet? Waarom legt niemand mij wat uit? Ik begrijp het niet. Hoe laat is het? Woensdag? Het is vrijdag. Ik ben vanmiddag geopereerd. Marije komt en samen met de verpleegkundige tillen ze mij een beetje rechtop in bed. Ik heb zo’n dorst en ik krijg geen drinken, maar Marije zegt dat ik dat al gehad heb. Er wordt niets uitgelegd hier, maar Marije zegt dat de verpleegkundige dat net gedaan heeft. Ik snap het niet. Ik word met bed en al ergens anders heen gereden. Door een héle lange gang. Ik kom op een kamer te liggen met drie andere mensen.. Ik kan niet lopen, praten gaat moeilijk ik kan niet eten of drinken….

Het duurt even voor alles doordringt
Langzaam begin ik te begrijpen wat er gebeurd is. Des te sneller probeer ik weer ‘de oude’ te worden. Lopen, ik moet lopen. ’s Nachts loop ik met mijn infuus door de gangen van het WZA. Ik moet zo snel mogelijk weer naar huis. Ik moet nog zoveel doen thuis. En ik moet natuurlijk binnenkort weer aan het werk. Ik moet..
Lang na de operatie heb ik pas duidelijk wat er eigenlijk allemaal gebeurd is. ARDS.. met als gevolg opname op de IC. Accepteren en mij aanpassen, dat is alles wat ik kan. Ik kan niet meer wat ik voorheen wel kon. Bijna een jaar later begrijp ik wat mij overkomen is. Zinnen als ‘in kritieke toestand’ zijn hard binnen gekomen. Marije die om 17:00 uur gebeld werd met de mededeling dat ze mij stabiel probeerden te krijgen op de IC en dat ze over een uur terug moest bellen… Wat moet dat ook een hel geweest zijn. Hoe leg je dat je peuter uit? Papa blijft iets langer in het ziekenhuis slapen? Dezelfde peuter heeft het een jaar na dato nog steeds regelmatig over ‘papa’ en ‘in het ziekenhuis’. Dat heeft indruk gemaakt, niet alleen op mij.

Dankbaar voor een ‘doorstart’
Vandaag precies een jaar geleden lag ik 6 dagen in coma op de intensive care. Vandaag een gezinnetje met een peuter en een baby van 4 maanden. Vandaag precies een jaar van het roken af. Inmiddels weer volledig aan het werk.

28 november 2015, precies een jaar geleden.
Opgetekend door Erwin Poll