Esther, legionella-infectie

In augustus 2010 ben ik opgenomen op het IC in Leiderdorp voor een Legionella bacterie of ook wel de Veteranenziekte genoemd. Het begon met een griepje maar na een paar dagen bleek ik een flinke longontsteking te hebben en kon niet meer goed ademen. 16 dagen in coma gelegen.
Mijn petje af voor al die mensen die mij in leven hebben gehouden. Maar inderdaad, toen ik uit dat gat kwam viel alles zwaar tegen. Van de coma zelf heb ik weinig gemerkt en ik heb geen pijn gehad. Wel wist ik (als ik even wakker werd) dat ik in het ziekenhuis lag net als in films met allerlei toeters en bellen. Ik wilde de sonde uit mijn mond halen maar mijn hand lag vastgebonden aan mijn bed. Ik begreep dat dat noodzakelijk was dus vond dat ook niet erg. Er was een enorme onrust in me maar dat was de strijd tegen de bacterie. Ik was constant aan het vechten en vluchten. Af en toe hoorde ik mijn familie iets zeggen en zag ik ze ook, maar ik kon nog geen contact met ze maken omdat mijn stembanden ook nog verlamd waren. Ik vond het heel prettig als zij er waren. Dat gaf mij het gevoel dat ik er was. Er lagen nog meer mensen op de IC en uiteindelijk werd mijn positie stabiel. Zelfs zo dat ik door plaatsgebrek tijdelijk over werd gezet naar een ziekenhuis in Zoetermeer. Daar ben ik goed behandeld geweest ondanks dat ik een moeilijke tijd had door het afkicken van de medicijnen maar ze waren toen lief voor mij en ik kreeg alle zorg. En inmiddels had ik ook nog een ziekenhuis bacterie opgelopen zodat ik geïsoleerd werd. Geïsoleerd en vastgebonden te liggen…… ik weet niet of iemand daar rustig van kan worden. Als ik naar de deur keek dacht ik “Als hier brand uitbreekt hoop ik maar dat ik niets voel”.
Na een paar dagen werd ik weer terug verplaatst naar Leiderdorp. Ik begreep dat de verpleging mij vragen moest stellen om te controleren of er iets in mijn hersens beschadigd kon zijn. Maar in plaats van 10 keer dezelfde vragen te horen had ik liever gehoord “welkom mevrouw Valk hoe gaat het met u en hoe voelt u zich?” Al kon ik maar zeggen “Klote!” Intussen zat ik me steeds verder op te winden en dacht ik “ja hoor jullie hebben je lessen goed geleerd”, oh daar komt er weer één met de geijkte vragen. Geen uitleg wat er met mij gebeurd is en wat mij nog te wachten staat. Aansterken en opknappen, ja dat wist ik wel.
Ik zal het verhaal niet al te lang maken maar de nazorg is verder verre van goed geweest. Van vastbinden met een soort corset tot paniekerige toestanden als ik in de gang kwam alsof ik een melaatse was. De details heb ik mijn familie en vrienden verteld waarvan een paar echt geen notie hebben hoe je terug komt in de wereld. Je krijg vaak te horen dat je blij mag zijn dat je nog leeft.
Ik voelde me net een naakte baby die totaal afhankelijk was van een wereld die alleen maar boekjes had gelezen. Ik werd gewoon in het water gegooid en zwemmen maar. Een eenzame strijd.
Ik ben uiteindelijk naar een psychotherapeut gestapt. Iemand die niet bezorgd over je was maar jou raad kon geven. Die raadde mij aan om mijn medisch dossiers op te vragen. Dat heb ik gedaan en zo nu en dan wanneer ik er aan toe ben lees ik daar weer in zodat de gaten en puzzels wat beter in elkaar gaan passen. En dat heeft mij tot nu toe goed geholpen. Maar ik ben er nog lang niet. Deze winter kreeg ik de buikgriep ( het begon met een griepje) en die angst zit er nog steeds in. Ik heb ook op de web gekeken bij lotgenoten van Legionella maar één ding weet ik zeker bij een coma.
Je komt er anders uit dan dat je erin gaat! Je bent nog steeds hetzelfde persoontje maar het leven gaat gewoon door zoals het was. Het gevoel dat leven een gewone zaak is heb je niet meer.

Esther Valk-Scholte


5 thoughts on “Esther, legionella-infectie

  1. Els
    Heel herkenbaar Esther, Met het lezen van, ook jouw verhaal, is er veel herkenning en komen herinneringen weer boven. Maar je komt er wel! Je bent een sterke, moedige vrouw. En als het een keer even niet gaat: dan is dat maar zo. Succes en veel gezondheid wens ik jou toe
    Reply
  2. Carmelita
    Hoi Esther, Zo zelf op deze site staande met mijn ervaringen op de IC, ben ik ik nu aan het lezen van alle andere verhalen. Ook hier weer zo ontzettend veel herkenning. Het raakt me dat er schijnbaar in elk ziekenhuis bijna dezelfde fouten worden gemaakt. Ik vraag me dan af: Hoe moeilijk kan het zijn om een patiënt duidelijk uit te leggen wat er gebeurt en waarom ze op een IC ligt. Daarom ben ik blij dat deze site er is, het waren af en toe eenzame momenten, het was lastig om mijn gevoel met anderen te delen. Ook jou dank ik Esther voor het plaatsen van jou verhaal. Ik wens je heel veel goeds toe. Lieve groeten, Carmelita.
    Reply
  3. lorette
    Esther, Ik vindt het heel verdrietig om te lezen hoe eenzaam en angstig je je hebt gevoeld, ik begrijp niet dat sommige mensen in mijn beroep de compassie verloren lijken te hebben. Dat is toch waarom we ooit voor het beroep van verpleegkundige hebben gekozen. Je verhaal helpt mij zeker om de empatie te blijven voelen en gemotiveerd te blijven om mensen zoals jij, er samen door heen te slepen ! Zo belangrijk je stem te horen in de professionele wereld ! Jij maakt het verschil! Ik wens je alle kracht en vertrouwen toe en bovenal plezier, gezondheid en energie in je leven. Groet Lorette Gijsbers
    Reply
  4. John
    Heb je verhaal gelezen: Veel succes en gezondheid toegewenst. Legionella beheersplan
    Reply
  5. Marjan
    Kom net van de IC af. Ook ik had last van een legionella bacterie (incl. dubbele longontsteking) Ik lag ook met mijn handen vastgebonden, verschrikkelijk. Niet op een knop kunnen drukken (als je eenmaal uit coma bent) tegen je bed aan slaan (wat ook niet helpt) Soms verdronk ik in mijn slijm, zo voelde dat. Aan de andere kant had ik s’nachts een geweldig verpleegkundige die tegen me praatte. Ze vertelde me precies wat ze aan het doen was, welke medicatie ik kreeg. Dat ze er naar toe werkte om de beademing er de volgende dag uit te halen. Kortom, voor mij was ze de belangrijkste persoon op de hele wereld, op die momenten. ik kan haar niet genoeg bedanken. Zit nu net 2 weken thuis, nog keelpijn, hees en oververmoeid. Maar .. mag niet klagen, ik BEN er!!
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*