Gabriëlle over haar lange weg van reïntegratie

Op juni 2010 onderging ik een gastric bypass operatie. Theoretisch zou ik een dag of vier in het ziekenhuis verblijven en dan naar huis kunnen. Het ging echter mis goed mis. Er zat een gaatje ergens tussen de 349 nietjes die ik tijdens mijn operatie had gekregen. Gevolg :sepsis, meervoudig orgaan falen, shock en nog veel meer. Ik kwam op de IC terecht. De eerste dagen werd ik in slaap gehouden en beademd . Mijn leven hing meerder keren aan een zijden draadje. Totaal heb ik vijf weken in het ziekenhuis door gebracht en 3 keer in die periode op de IC gelegen. Steeds ging het opnieuw mis. Toen ik na vijf weken eindelijk naar huis mocht kon ik nauwelijks lopen. Later bleek dat ik critical ilness polyneuropathie had gekregen als een gevolg van mijn beademing en IC periode. Dit werd overigens pas door de huisarts vastgesteld.

Na een paar weken thuis heb ik mijn werk ( stafmedewerker re-integratie bij een grote zorgaanbieder) weer opgepakt. Ik kon nog steeds moeilijk lopen maar ik zette door. Vanuit mijn werkgever heb ik geen enkele begeleiding gekregen om weer in mijn functie te kunnen re-integreren. Ook toen ik in het ziekenhuis lag heb ik slechts een enkel kaartje ontvangen van mijn leidinggevende en verder niets. Gelukkig heb ik in die tijd wel veel steun gehad van mijn directe collega’s en natuurlijk van mijn vrienden.

Ik besloot mijn eigen re-integratie maar ter hand te nemen en heb dit zo goed mogelijk vorm proberen te geven. Ik kreeg na een tijdje een nieuwe baas en er kwam een nieuwe bedrijfsarts op onze afdeling. De samenwerking met de twee ging alles behalve makkelijk. Ik kreeg het zwaar te verduren. Ook bleek na een jaar na de operatie dat ik PTSS had . Een gevolg van de IC periode. En besloot ik daarom EMDR te gaan doen bij een psycholoog. Echter de werksituatie had zich inmiddels ontwikkeld tot een arbeidsconflict en door de PTSS reageerde ik daar anders op dan ik voorheen zou hebben gedaan. EMDR was op dat moment geen optie meer.Voorheen zou ik de situatie met een korreltje zout hebben genomen en had ik mijn “mannetje” wel gestaan in moeilijke gesprekken. Echter de PTSS maakte dat ik er niet tegen opgewassen was. Mede ook door het volledige onbegrip van mijn leidinggevende/werkgever voor deze toch wat ongewone situatie, werd alles alleen maar erger.

Ik zal niet verder in gaan op de zeer onheuse bejegening van de werkgever in de periode die daar op volgde. Dit had ik naar mijn mening niet verdiend na 22 jaar bij deze werkgever met veel plezier gewerkt te hebben. Nota bene een grote zorgaanbieder!!!!! Door de PTSS en het arbeidsconflict kwam ik uiteindelijk terecht op de crisisopvang van de GGZ.Ik heb in die tijd alle mogelijke steun ontvangen van mijn huisarts die ook met de bedrijfsarts (een andere) in gesprek is gegaan om de ernst van de situatie duidelijk te maken.
Het eind van het liedje was dat ik met wederzijds goed vinden mijn arbeidscontract heb beëindigd en vervolgens een EMDR traject heb gevolgd. Na 6 maanden in de WW te hebben gezeten vond ik een baan per 15 januari 2013 als wijkverzorgende 3IG. Werk wat ik met veel plezier doe. Nu heb ik besloten per januari 2015 met vervroegd pensioen te gaan mede omdat ik toch tegen beperkingen in het werk op loop door de critical illness polyneuropathie. Ik heb nog steeds daar veel last van en behandeling is niet mogelijk.

Nu, oktober 2014, zit hier een gelukkig mens. Een vrouw die het geluk heeft een fantastische man te hebben die mij door dik en dun gesteund heeft. Ik heb absoluut geen spijt van mijn operatie; het heeft mij uiteindelijk veel opgeleverd. Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal ben ik door dit hele gebeuren sterker geworden. Ik schrijf dit stuk op de site ook om andere mensen aan te geven dat doorvechten eigenlijk de enige optie is. Kies voor jezelf en voor je welzijn ook als de oplossingen misschien wat radicaal zijn zoals het beëindigen van een arbeidscontract. Geef je leven een nieuwe richting.

Gabrielle Timp- Riethof, oktober 2014


5 thoughts on “Gabriëlle over haar lange weg van reïntegratie

  1. Marianne
    Beste Gabrielle, Enorme bewondering dat je, ondanks wat je allemaal hebt meegemaakt, nu op het punt bent beland dat je kunt zeggen dat je een gelukkig, lichamelijk en sterker mens bent geworden. Petje af voor jou, maar ook zeker voor je man, die je zo heeft gesteund, terwijl het voor hem ook tropenjaren moeten zijn geweest. Dank dat je je verhaal met ons wilde delen. Marianne
    Reply
  2. Hanneke
    Beste Gabrielle, Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik heb bewondering voor je doorzettingsvermogen. Wanneer je al zoveel hebt meegemaakt op de IC hoop je op een stukje medeleven en respect na de IC. Gelukkig heb je dat gevonden bij je huisarts. Daarnaast toon je heel veel veerkracht in het conflict op je werk en kun je nu zeggen dat het een periode van groei is geweest. Het zal echter zeker niet gemakkelijk zijn geweest voor jou en je partner. Ik wens je het beste. Hanneke
    Reply
  3. Tiny Joosten
    Beste, Een prachtig verhaal van iemand met een ontzettend groot doorzettingsvermogen! Dit verdient alleen maar respect! Bedankt om dit met ons te delen, jou ervaring heer neerschrijven kan een houvast betekenen voor menig ander! Ik wens jou en je partner nog vele gelukkige jaren toe! Tiny
    Reply
  4. claudia
    Wat n verhaal. Fijn dat je het deelt. Ik merk hij mezelf dat het helpt dat ik niet alleen sta in mijn ervaring. Ook voor wat betreft de restverschijnselen. dank voor t delen
    Reply
  5. Jonathan
    Best Gabriele, Bedankt voor het delen! Bizar! en wat naar dat het zo ver mogelijk was het tot zelfs een crisis opname kwam! Zelf ben ik verwikkeld in een reïntegratie worsteling met mijn werkgever. Ik heb autisme & ADHD, weet dit sinds twee jaar en na lang proces ga ik nu anders om met dingen. Werkgever heeft hier totaal geen begrip voor en wil van mij wat ik niet kan.. Weet je ook mijn werkgever betreft een grote zorginstelling! Het nummer Alleen Omhoog van Thomas Berge is op moment zo op mijn lijf geschreven. Bedankt voor je schrijven!
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*