Jacqueline, over de impact van sepsis

Wat ging er mis?
Vrijdag volgens mij, 29 juni 2012, voelde ik me niet helemaal fit. Moe, beetje gammel, gewoon niet fit. Zaterdagmorgen had ik flinke lage rug pijn, ben er mee naar de Huisartsenpost gegaan, die dokter had het over ‘misschien een niersteentje’, nierbekkenontsteking, ik weet het niet meer. Ik kreeg penicilline mee, ben naar huis gegaan en heb mijn vriend naar huis gestuurd, zo van: laat me maar even met rust, ik ga naar bed. Mijn ouders gebeld, dat ik die middag NIET langs zou komen, maar naar bed ging. Ik ben gaan slapen, maar toen ik wakker werd voelde ik me hondsberoerd, ik dacht dat ik moest overgeven, maar ook dat ik enorm naar de wc moest, diarree. Om een of andere reden, heb ik mijn telefoon gepakt, en ben naar de badkamer gestrompeld, die ik niet heb gehaald. Boven
op de overloop, ben ik gevallen en dacht: dit is het dan, volgens mij ben ik echt ziek en ga ik dood. Ik wilde 112 bellen, maar op één of andere manier ging dat niet. Dus heb maar wat op die telefoon zitten drukken en kwam bij de buurvrouw uit. Het enige wat ik zei was: ‘help’. Zij moest even schakelen wie ik was en waar ik was, maar even later hoorde ik toch dat ze naar mij op zoek was. Mijn achterdeur was nog open, dus ze kon gelukkig naar binnen. Zij heeft mijn vriend gebeld en 112. Zo kwam ik in het ziekenhuis terecht. Omdat ik de ziekte van Crohn heb, zijn ze in die richting gaan zoeken. Daar ging het licht uit en ben ik ongeveer 2 weken later wakker geworden.

Sepsis? Nog nooit van gehoord.
Ik begreep er helemaal niks van. Ik kon niet bewegen, wilde draaien in mijn bed, dat ging niet, ik wilde praten, dat ging niet. Ik kon mijn ogen bewegen, zag bekenden in mijn kamer maar had geen idee, wat er aan de hand was. Dat heeft nog een paar dagen geduurd, ik had de verschrikkelijkste dromen, waandenkbeelden, ik was echt nog niet helemaal bij. Beetje bij beetje werd mij verteld dat ik heel erg ziek was geweest en dat het nu langzaam beter ging met mij. Door de sepsis – ik had er nog nooit van gehoord, wist niet waar ze het over hadden, begreep er helemaal niets van – waren verschillende functies van mijn lichaam uitgevallen. Mijn nieren waren gestopt met werken, ik was opgezwollen met vocht tot 105 kg, terwijl ik 65 woog toen ik het ziekenhuis in ging. Mijn hartpomp heeft overuren gemaakt. Het enige wat ik mij realiseerde was dat ik niets kon bewegen, niet kon praten, alleen kon denken. Nog elke dag word ik eraan herinnerd hoe vreselijk mis het is gegaan, alleen kan niemand zeggen, waardoor, waarom. Er was sprake van E coli- bacterie, maar dat is nooit echt bevestigd.

Foto-sepsis-symposium-14.jpg

Het gevaar van sepsis
Niemand heeft in eerste instantie in de gaten dat het om een sepsis gaat. Sepsis zorgt ervoor dat je functies er een voor een mee ophouden, en de doktoren weten dan niet waar ze het zoeken moeten. Het lijkt een grote paniek aanval van het lichaam. Een shock dus. Er is me verteld dat Viecurie Venlo, met verschillende ziekenhuizen in het land contact heeft gehad om bv mijn vochtregulering te regelen. Niemand had een antwoord. Ja, in Maastricht hadden ze wel een idee, maar ik was te slecht om te vervoeren.

De invloed van sepsis op mijn leven…
Het heeft nog steeds enorme invloed op mijn leven. Van verleden tijd is GEEN sprake. Mijn hartpomp functie is verminderd. Mijn nieren werken voor 45 %. Heb neuropathie, dus veel pijn aan mijn lijf, dat zijn de zenuwen in mijn lijf die ook een opsodemieter hebben gehad. Pijnscheuten door armen, benen, borst, voeten, overal. Heel veel hoofdpijn bij inspanning, dat kan huishouden zijn of werken op kantoor, of op bezoek met een paar mensen bij elkaar. En……… moe, doodmoe, van de geringste inspanning ben ik doodmoe. Helaas zit het in mijn genen, om dat geregeld te negeren. Mijn hersens willen doen alsof er niets gebeurd is, maar mijn lijf geeft direct reactie, en geeft aan te stoppen met proberen beter te worden. Ik ben dus een ezel en zal blijven proberen toch steeds iets beter te worden.

Mensen weten veel te weinig over sepsis
Artsen, verpleegkundigen, maar vooral de mensen in het gewone leven, instanties als het UWV, huisartsen, fysiotherapie, geef ze heeeeel veeeeel info over wat sepsis met een mens kan doen. Dat ze begrijpen dat een mens er best goed uit kan zien, maar van binnen zo rot is als een appel, door wat er gebeurd is. En dat een mens beschermd wordt voor zichzelf, door niet maar door te blijven rennen, dat er iemand is die zegt: en nu is het klaar, houd op met vechten, en luister naar je lijf. Genoeg is genoeg. Het schijnt jaren te duren voordat je kan zeggen: Oké dit is het, dit is wat ik nu kan, zo al het zijn, zo zal het blijven. Ik realiseer me nu, na precies 2 jaar, dat ik er nog lang niet ben. En eigenlijk is het allemaal niet eens te begrijpen, wat er nu precies gebeurd is. Wat is sepsis????

Jacqueline Drost, opgetekend juni 2014

Jacqueline heeft inmiddels al contact gezocht voor meer uitleg en erkenning. Zie ook bij Infectie, sepsis en multi orgaanfalen


18 thoughts on “Jacqueline, over de impact van sepsis

  1. Claudia
    Moedig dat je jouw verhaal vertelt. En o zo herkenbaar. Zeker de fase erna. Ik ben inmiddels bijna 5 jaar verder … Dank voor het delen een warme groet
    Reply
  2. Jacqueline Drost
    Hallo Claudia Fijn om te zien dat iemand het heeft gelezen. Hoe is t dan nu met jou Claudia? Jij bent 2 jaar verder, is er nog een toekomst voor mij? Ik blijf proberen steeds meer uit mijn energie te halen. Kleine stapjes, kleine beetjes, met vallen en opstaan, de aanhouder wint. Gr Jacqueline
    Reply
  3. Gerard Heijnen
    Lieve Jacqueline, Wonderbaarlijk ; Als ik jouw verhaal over het mijne leg, blijven er niet veel verschillen over. Ze lijken zeer veel op elkaar. Ik ben nu 3 jaar verder en ik kan je zeggen, er is wel hoop. In het reguliere circuit kon ik het niet vinden. Ik heb me geconcentreerd op andere gebieden. Meditatie, acupunctuur en continue de grens opzoeken, elke dag weer. Ik ga vooruit,zij het langzaam maar ik ga vooruit.Alhoewel mijn nieren ook stil hebben gelegen gedurende 5 dagen heb ik nooit afwijkende nierwaardes, daar verschillen we in. En wat ik als erg belangrijk heb ervaren is dat ik een superpsycholoog heb die me werkelijk met alles steunt en die heel veel tips heeft gegeven waar ik iets mee kon. Ik heb een Bijna Dood Ervaring mogen beleven en ik had psychisch meer begeleiding nodig.Ik heb daarover een boek geschreven, Voorbij Vandaag. Die link kan je ook op de site vinden. Mocht je meer willen weten, dan mail je mij maar , dat laat ik aan jou. Hartelijke groet Gerard Heijnen
    Reply
  4. Anneke
    Beste Jacqueline, Houd moed. Ook ik ben een ex sepsis slachtoffer en heb drie jaar nodig gehad om er bovenop te komen. Wat ik gedurende mijn herstel heb geleerd, is om heel goed naar je lichaam te luisteren. Het heeft geen zin om steeds maar weer over je grenzen heen te gaan. Op een litteken na op mijn bovenbeen en een beschadigde tussenwervelschijf ben ik er aardig onderuit gekomen. Concentratie en geheugen laten me soms in de steek, maar daar leer je mee leven. Ik werk weer in mijn oude functie voor 24 uur in de week. Ik geniet alle dagen van het feit dat ik nog leef en ben veel bewuster gaan leven. Veel sterkte! groeten, Anneke
    Reply
  5. Marjolein
    Hoi Jaqueline, Ik sluit mij aan bij Claudia en Gerard. Je hebt het goed op papier gezet. Net of ik het zelf weer beleef. Dank je voor je verhaal. Mij is het ook twee jaar geleden overkomen en merk dat tijd een van de grote bergen zijn die nu genomen moeten worden.
    Reply
  6. Jacqueline Drost
    Hallo Gerard, Ook jij bedankt voor het lezen. Het verbaast me steeds meer, dat ik echt niet de enige ben. Mijn nieren hebben idd, ook stil gelegen, heb in die 10 weken ziekenhuis geregeld een nierdialyse gehad. Mijn nieren werken nu voor 45 %, daar merk ik dus niks van. (gelukkig). En ondanks alles ben ik super blij dat ik niet aan de dialyse hoef. Dat zou ik echt verschrikkelijk vinden. Mensen met nierfalen hebben het echt zwaar. Brrrr. Ook aan mijn psycholoog heb ik veel te danken, dat heb je echt wel nodig na zo iets. Ik merk ook dat de mensen om mij heen ook wel zoiets zouden kunnen gebruiken, maar ja daar ga ik niet over. Nogmaals dankjewel voor je reactie, erg fijn.
    Reply
  7. Mary
    Wat een herkenbaar verhaal Jacqueline. Ik ben in maart 2013 zomaar in een septische shock terecht gekomen. In de namiddag liggen klappertanden van de kou. In de tussenliggende uren dingen gedaan en gepraat waar ik zelf echter niets van af weet. ‘s Nachts met een bloeddruk 40/30 op de IC beland waar bleek dat inmiddels ook mijn nieren niet meer werkten. Het heeft een aantal dagen geduurd voordat ze er achter waren wat voor bacterie ik in mijn bloed had. Het ging om de capnocytophaga canimorsus bacterie. Het is een bacterie die veel honden en katten bij zich dragen. Je kunt besmet worden via een beet of krab. Ik ben waarschijnlijk door een hond gelikt op een plek waar ik een klein wondje had. Ik had geen ziekteverschijnselen tot het moment dat ik dus lag te klappertanden. Toen de juiste diagnose op de IC was gesteld, kon de juiste antibiotica worden gegeven en wonder boven wonder was ik toen in een paar dagen weer zover opgeknapt dat ik naar de verpleegafdeling mocht. Ik was al een COPD-patiënt en helaas hebben mijn longen nog een tikje terug gekregen. Ik heb er gelukkig geen problemen met mijn nieren of anderszins aan over gehouden. Wel blijf ik erg vermoeid en heb weinig energie. Psychisch heb ik het regelmatig ook nog moeilijk. Ik ben nu het boek “Septische Shock” aan het lezen, maar dat roept toch wel emotionele gevoelens op. Misschien is het nog te vroeg voor mij om dit allemaal al te lezen.
    Reply
  8. roelof drenth
    2012/2013 jaarwissel gemist reden blindedarm /foutje operatie/ result sepsis schock/coma gelukkig ? overleefd. werk inmddels al weer sins 1 jan 2014 fulltime :reden kan de inkomsten niet missen moet echter bekennen dat ik na mijn werk iedere dag kapot thuiskom ,(hart/nieren werken niet optimaal) loop continue tegen de grenzen van het lichamelijk aan (de bovenkamer denk dat alles nog mogelijk is /maar die body kan dat niet trekken) Ik hoop dat ik de balans hierin ooit kan vinden(zou het mij een stuk makkelijker maken) Ik denk dat de omgeving dit gevoel nooit zal begrijpen ,want ik zie ergewoon gezond uit, Dus Jaqueline ik begrijp je volledig ,en wens je veel sterkte /geniet van het leven zoals het nu is en alleen vooruit kijken ,en van het leven genieten (je krijgt het maar 1 keer) en dit zou ik iedereen willen meegeven die ooit een soortgelijke ervaring heeft meegemaakt
    Reply
  9. Stephanie
    Door je verhaal komt het weer heel dichtbij… het is inmiddels bijna 10 jaar geleden, maar het voelt soms als gisteren… mijn moeder heeft een sceptische shock (ontstaan na een gesprongen darm) helaas niet overleefd… ze is op 58 jarige leeftijd overleden in het VieCuri. Bij velen zijn de gevaren van scepsis niet bekend, goed dat je dit deelt. Heel veel sterkte in het herstel!
    Reply
  10. Sierra
    Beste Jacqueline, Fijn je verhaal te lezen. Ik heb precies hetzelfde mee gemaakt nog geen jaar geleden. Ben bang dat ik nog een hele weg te gaan heb. Ook bij mij zijn veel dingen beschadigd. Mijn nierfunctie zit nu op 19%. Over het algemeen lees ik dat de nierfuncte bij de meesten nog wel iets oplopen. Is voor mij nog even afwachten wat dat gaat doen Ik vind het ook zo moeilijk om naar mijn lichaam te luisteren. Je wilt zo graag alles gewoon weer oppakken zonder die vermoeidheid, concentratieproblemen etc. Het is in ieder geval fijn om gelijke verhalen op deze site te lezen. Over het algemeen kom je weinig mensen in het dagelijks leven tegen die zoiets hebben meegemaakt en het echt kunnen begrijpen.
    Reply
  11. Véronique
    Hallo allemaal, Heb al veel gehad aan jullie commentaren. Ik mag dan nog niet klagen. Ik ben nu 3 weken thuis na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen met ernstige sepsis (geen septische shock). Had toen ook zeer hoge koorts, maar in het ziekenhuis hadden ze toevallig ontdekt dat ik galstenen had. Daar hebben ze zich dan nog 2 dagen aan vast liggen klampen voordat ze beseften dat ik sepsis had en dus antibiotica nodig had. Mijn hart, longen en lever hadden dus een flinke opdoffer gekregen van de sepsis. Nu staan die bloedwaardes allemaal al terug een beetje beter. Maar dus ook nog heel moe, spierpijn bijna overal in het lichaam en ook soms maagpijn. Hebben jullie dit ook nog altijd? Mijn grootste probleem is dat ik van de dokters veel moet rusten, maar dat ligt dus totaal niet in mijn karakter. Met het resultaat dat ik me soms wel forceer. Hebben jullie hiervoor nog tips of raad? Met dank groetjes Véronique
    Reply
    1. Walter
      Hoi Veronique, bij het zoeken op internet kwam ik jouw verhaal tegen. Ben net drie weken uit het ziekenhuis van galblaasontsteking door galstenen met daarna een sepsis. Voel me moe en spierpijn. Hoe gaat het met jou nu het alweer wat langer geleden is?
      Reply
      1. VERONIQUE DE LEE
        Hoi Walter, Nu zijn we ondertussen een jaartje verder. En lichamelijk gaat het nu vrij goed met mij. Mijn galstenen hebben ze er niet uitgehaald, omdat ik er verder geen last meer van had. Die vermoeidheid en spierpijn hebben bij mij toch nog een viertal maanden geduurd. Nu zit ik echter thuis met een ernstige depressie en mijn psychiater zegt dat dat ook nog te maken heeft met de sepsis. Je herstelt wel lichamelijk redelijk snel van sepsis, maar met het psychische aspect houd niemand rekening. We mogen niet vergeten dat we bijna dood waren hé. Voor de buitenwereld is dat heel raar, omdat zij ons als “volledig” hersteld zien. Zij begrijpen dat psychische aspect niet. Volgens de psychiater is dat een vorm van posttraumatische stress. Ik raad je aan om voldoende tijd te nemen om te herstellen, zowel lichamelijk als geestelijk en zeker niet te snel weer gaan werken. Als je nog vragen hebt, stel ze gerust. Ik antwoord zo snel mogelijk dan. Nog veel beterschap en geniet vooral van de feestdagen. Véronique
        Reply
  12. Angelique Beijer
    Hai, Ik was aan het zoeken over nasleep na sepsis en kom hier terecht en lees veel herkenbare dingen. Drie en half jaar geleden kwam ik in het ziekenhuis terecht nadat mijn man de dokter had gebeld dat mijn griep nu wel heel erg werd. 9 dagen later werd ik wakker op de IC . Septische schock en MOF ( multiorgaan falen) 11 dagen beademing, dialyse en ik weet niet hoeveel antibiotica. Linkerbeen heeft het maar net gered. 6 weken ziekenhuis met ook echt 6 weken koorts, beschadigde ruggenwervels, met critical illness polyneuropathie naar een revalidatiecentrum en daar nog 7 weken intern geweest. Ik kon helemaal niets meer. En nu? Alles doet het, alles werkt, ik ben alleen maar vaak ontzettend moe en heb last van spierstijfheid en ik wéét dat ik daarom héél dankbaar moet zijn, ben ik ook, maar ik heb het af en toe, zoals vanavond ineens heel moeilijk. En mijn omgeving begrijpt dit niet. Waarom doe je dan ook zoveel ? En moet je zien hoe goed je er vanaf bent gekomen,….en dat is het moeilijkste voor mij, soms ineens dit gevoel….en mij daar eigenlijk voor schamen, omdat het voor zovelen heel anders is afgelopen.. Groetjes .Angelique Beijer
    Reply
  13. antoine
    Hoi allemaal, Ik weet niet waarom ik ineens op deze site ben gekomen maar heb soms van die momenten die een aantal van jullie ook al hebben beschreven, dan komen ineens de herinneringen weer boven. Het is voor mij nu 19 maanden geleden dat ik plots niet meer uit de bank kon opstaan. Ik had lesgegeven op de sportschool en had al wat last van mijn rug. Naar de SEH gegaan en weer naar huis gestuurd met wat paracetamol. De volgende dag erg beroerd en weer naar de SEH, de pijn was erger. Daar bloed onderzocht en meteen opgenomen op de IC. Er werd alleen tegen mij gezegd dat ik erg ziek was en zij alles zouden doen om mij beter te maken. De volgende paar dagen zwol ik erg op, zag ik overal mieren lopen door delier en werd ik op een dialyse machine aangesloten. Ik weet dat ik dingen zag die er niet waren. Daarna een groot gat in mijn geheugen en ben ik 11 weken later wakker geworden uit mijn coma. Ik begreep niet wat er aan de hand was. Kon niet bewegen, niet praten, lag aan de beademing en heel veel andere draines, canules, slangen en infuzen. Verder zat mijn hele lichaam onder de littekens. Mijn familie probeerden mij duidelijk te maken wat er was gebeurd. Dat zij 4 keer afscheid hadden genomen omdat mijn hart ook 4 keer is gestopt. Mijn longen, lever en nieren zijn gestopt en uiteindelijk ook mijn ademhaling. Ik heb inwendige bloedingen gehad en een aantal zware operaties. En daar alles niets van gemerkt. Ik lag te slapen en heb gedroomd dat ik in het ziekenhuis lag. Ik kan me elk detail van die droom herinneren en er zijn heel veel gelijkenissen met wat er in de realiteit is gebeurd. Ik heb mijzelf zien liggen in bed en heb daadwerkelijk in mijn droom ook een aantal hartstilstanden gedroomd. Dat gevoel weet ik nu nog steeds. Na nog een paar weken ziekenhuis eetst naar een verpleeghuis gegaan omdat ik nog te zwak was voor Rijndam, het revalidatiecentrum. Uiteindelijk ben ik daar alsnog naartoe gegaan en 3 maanden later mocht ik het weer thuis proberen voor een weekend en snel daarna voorgoed. Tot die tijd ook elke week 3 keer moeten dialyseren. Na Rijndam heb ik nog tot afgelopen oktober wekelijks diverse therapieën gehad, sessies met de psycholoog en wacht ik nu op een operatie van mijn pink en ringvinger vanwege neurophatie. In het begin van afgelopen jaar ook nog 4 keer opgenomen geweest in het ziekenhuis vanwege maagbloedingen waarvan er één kantje boord was en ik 5 liter bloed heb gekregen. Dit bleek nog een direct gevolg van de sepsis en de noodoperatie tijdens mijn coma om een inwendige bloeding te stoppen. Op dit moment werk ik weer gemiddeld 8 uur in de week maar ik wil weer uitbouwen naar 16 uur. Afgezien van gevoelloze voeten door neuropathie en mijn twee vingers ben ik ontzettend dankbaar dat ik er nog ben en zie alles weer positief tegemoet. Nog een lange weg te gaan maar als ik jullie verhalen lees weet ik dat ik gewoon door moet gaan. Zo dat was een lang verhaal maar wat een opluchting zeg, wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb. En wat ben ik blij dat ik zoveel in jullie verhalen herken en dus nu ook een plaats kan geven op de soms nog onbegrepen onbeantwoorde momenten en vragen die ik heb.
    Reply
  14. Willie
    Hallo, Mijn nichtje heeft dit verhaal op papier gezet en het gaat gebruikt worden bij EHBO lessen. Omdat het anoniem op papier gezet moest worden ben ik W. Incident – verloop – verschijnselen data 23 mei 2015 werd W gebeten door 1 van zijn honden. Een kleine beet in de duim tussen de nagel en de huid aan de zijkant van de nagel. W is gaan spoelen en koelen, ontsmettingsmiddel erop gedaan en een kleine hechtpleister erop. De wond deels open gelaten zodat de wond door kon blijven bloeden. 24 mei rond 22.30 uur werd W ziek, 36 uur na de beet. Griepverschijnselen: misselijk 25 mei begon W diarree te krijgen, over te geven 26 mei kreeg W blauwe vlekken in zijn gezicht en op de oren en neus. Dit was het moment waarop zijn partner besloot om direct naar de huisarts te gaan. Hier aangekomen constateerde de huisarts vrijwel direct dat het ging om een sepsis. Huisarts heeft direct ambulance gebeld en W werd hierin meegenomen. Huisarts heeft zelf direct een infuus aangelegd en W zijn bewustzijn verminderde, ze waren bang dat W in een sceptische shock zou komen. Per 5 minuten ging W achteruit en werd steeds zieker. Huisarts gemeten: bloeddruk 60-80, hartslag 188. Op de eerste hulp direct kleding weg geknipt, direct doorgebracht naar de IC. Beide armen en een lies een infuus, de wereld aan medicatie en direct onderzoek wat er zou kunnen zijn. W is nog altijd bij kennis en is dit ook gebleven, wat heel bijzonder is voor dit ziekteverloop. Er is bloed op kweek gezet om te onderzoeken wat de oorzaak is. W werkt ook in het buitenland en had ook daar de bacterie op kunnen lopen. Het ziekenhuis heeft groot onderzocht en ook contact gehad met het Havenziekenhuis c.q. tropenziekenhuis. Rapportage van het ziekenhuis: Voorgeschiedenis: Spontane pneumothorax TEP bdz Ernstige sepsis met ARDS, nierfalen, DIS waardoor kritische ischaemie voet links. Uit bloedkweek kwam toen een Capnoctophaga canimorsus. Reden opname: Necrotische tenen linker voet (na DIS bij sepsis) Behandeling: 12-10-2015 amputatie dig 1 tm 5 (thv prox px) Opname IC – verloop data 26 mei opgenomen, direct na binnenkomst bij eerste hulp, ca 18.00 uur. Eerste 3 dagen geen kans van overleven gegeven. Bij de 5e dag was W buiten levensgevaar, toen was duidelijk welke bacterie het was en kreeg W de juiste medicatie. W heeft in totaal 9 dagen op IC gelegen. Hij sliep veel, was kort bij als er bezoek was, maar viel ook zo weer in slaap. W kan zich zelf ongeveer 20% herinneren van zijn verblijf op de IC. W had hele erge pijnen in met name zijn benen, ondanks alle medicatie schreeuwde hij dan alles bij elkaar en kwam rechtop omhoog en greep waar hij kon om de pijn te verbijten. Kans op overleven van deze bacterie is nihil, W heeft zijn leven te danken aan zijn positiviteit en goede gezondheid voor de tijd. Soort bacterie Capnoctophaga canimorsus. Opname afdeling Na IC opgenomen op afdeling chirurgie ivm het feit dat er een amputatie aan zou zitten te komen. 12 dagen gelegen. Toen met medicatie terug naar huis en vanwege het feit dat de voet weer rood en dik werd, ontstoken was direct weer terug naar het ziekenhuis 2 dagen later en toen nog 3 dagen gelegen. Bij IC hebben ze met stift uiteindelijk de lijnen op de benen gezet, dit om te volgen wat de rode vlekken doen, groter of kleiner wordend. De huid is uiteindelijk korsterig geworden en losgesprongen. Restverschijnselen W heeft nog moeite met concentreren, informatie verwerken gaat soms vertraagd, onthouden wat er gezegd wordt, of zelf op de juiste bewoording komen is nog wel aanwezig af en toe. In zowel het linker- als het rechteronderbeen en de rechtervoet zijn de oppervlakte zenuwen beschadigd, hierdoor is het gevoel van de huid komen te vervallen, er wordt geen warmte en kou gevoeld bijvoorbeeld. Amputatie tenen data 12 oktober 2015 tenen linkervoet geamputeerd. Er was al eerder sprake van amputatie, maar omdat de lijn van gezonde huid aan het optrekken was is er langer gewacht. Nazorg IC 17 september nazorg ontvangen van het IC, bij de IC zelf. 9 april 2016 IC contactdag gehad, extern met allerlei ex IC patiënten 2015. Therapieën Fysiotherapie: Vanaf half december 2015 gestart met fysiotherapie, dat na 2 sessies werd onderbroken ivm oedeem in het linkerbeen. Eind januari 2016 weer gestart met fysiotherapie, 2x per week. Kracht en conditie opbouwen en het weer terug krijgen van de “nieuwe” balans. OIM: aangepast schoeisel aangemeten. Psychologische hulp: sinds eind april 2016 Werk toekomst verwachting Het ligt in de verwachting dat W zijn werk in de toekomst weer kan oppakken.  
    Reply
  15. Ursula
    Lieve mensen, Zoveel herkenning. Bij mij was het juni 2015, waar het licht bijna uitging voor mij. Daarna zet het je leven op zijn kop en word je in je dagelijks leven er, soms bewust, soms onbewust, aan herinnerd dat je door het oog van de naald bent gekropen en je niet meer de persoon bent die je was voor je septische shock. Dat je veel hebt ingeleverd. Mentaal en fysiek. De omgeving ziet je nog als dezelfde persoon, maar je moet dubbel zo hard “werken” om iets te kunnen bereiken. Ik ben nu 2 jaar verder, en anderhalf jaar verder na de 2e ziekenhuisopname. Soms pijn, soms verdriet, maar veelal moe…zo moe. Uiteindelijk heb ik onlangs besloten om mijn mooie carriere van 30 jaar internationaal management assistente aan de wilgen te hangen om genoegen te nemen met een parttime job als receptioniste. Ook hier een aderlating, maar gezondheid is het allerbelangrijkste wat er is…
    Reply
  16. Ellen visser
    Ook ik heb een septiche shock gehad in 2009 zo herkenbaar die verhalen het is nu 2018 en zo weinig erkening mensen denken zo moet het maar goed zijn maar heb zo veel beperkingen altijd maar moe heel veel dingen gaat niet meer terwijl ik zo veel wil doen en vreselijk pijn aan mijn voeten met lopen net of ze met messen er in steken als je dat tegen mensen zegt zeggen ze ja je kunt alles daar wel op gooien dat je een septiche heb gehad dus geen herkenning en altyd maar pijn in mijn spieren enz enz en met ademhaling soms ook problemen en met mijn geheugen zijn er mensen die dit ook allemaal hebben gr ellen
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*