Paul, hartstilstand

“Er is een leven voor de IC en een leven na de IC”
In gesprek met Paul Baak.

Waarmee kwam je op de IC terecht?
Paul: met een lichte druk op de borst, ergens in najaar 2010. Uiteindelijk net de EHBO gehaald en meteen de eerste hartstilstand. Na reanimatie en operatie weer een hartstilstand, en ‘s nachts weer. Drie weken IC en 2 weken gewone opname zouden volgen. Op de IC een aantal crises met bloeddruk, beademing en longontsteking.

Hoe was het om wakker te worden?
Tussen alle verdovingen (aan-uit-aan-uit) kwam ik weer tot besef van leven, en liet de hallucinaties achter me, maar dat duurde weken en al die tijd lag ik ook vastgebonden. Echtgenote en kinderen hadden ondertussen natuurlijk een zware tijd.

Hoe heb je de tijd na je ontslag ervaren?
Vanaf toen begon het lange herstel en revalidatie. Dat is minstens zo lastig. Het besef van wat er is gebeurd en wat je nog wel kunt, komt maar langzaam. Ik sloeg het aanbod om eerst in een revalidatie-instituut bij te komen af, omdat ik graag naar de eigen omgeving terug wilde. Achteraf had ik anders gedaan. Nu leerde ik thuis weer lopen, aankleden, hoe het huis eruit ziet, hoe je email gebruikt en alles.

En daarna, wat heeft je verder geholpen?
Na een paar maanden thuis deed ik revalidatie bij Capri/Bronovo in Den Haag. Fysieke kracht en coördinatie winnen (hoe basaal ook, daarmee begint wel het herstel) maar ook met begeleiding voor de mentale gevolgen en lotgenotencontact. En laat ik vooral vrouw en kinderen niet vergeten; ze hebben in alles veel steun gegeven.

Hoe verliep het terugkomen in je werk?
Mijn werkgever (een groot ICT bedrijf) was wat kort door de bocht in het streven naar snelle werkhervatting. De gesprekken in het kader van “Poortwachter” hadden weinig inhoud. Toen later duidelijk werd dat werken niet meer zou lukken, hoorde ik weinig meer. Ik heb wel geleerd dat al die formele regelgeving niet veel doet. De huisarts en alle andere hulpverleners stonden wel steeds achter me en dat was een cruciale steun.

Werd je weer ‘de oude’ Paul?
Het duurde een tijd voordat ik me realiseerde dat er behoorlijk wat gebreken overblijven. Ik zou ze later leren herkennen als “Niet Aangeboren Hersenletsel” (NAH) , bij mij veroorzaakt door het lange zuurstoftekort in de hersenen. Van de huisarts begreep ik dat beperkt herstel mogelijk is. Sophia Revalidatie heeft een programma om dat op te vangen. Het draait de beschadiging niet terug, maar je leert heel effectief de schade op te vangen.

Hoe ziet je leven er nu uit, is er veel veranderd?
Werken, ook deels, zit er niet meer in. Alleen al de energie die ik kan opbrengen is veel te laag daarvoor. De slaapstoornissen konden ondanks behandeling bij Slaapcentrum MCH in Den Haag niet verholpen worden. De restcapaciteit uittesten kwam er ook niet meer van door een gebroken enkel. Zodra de gevolgen daarvan goed zijn overwonnen, komt vrijwilligerswerk in beeld. Mijn vrouw en kinderen hebben ook een andere man en vader teruggekregen, voor hen ook een grote verandering.

Wat wil je nog kwijt?
Over de zorg alleen lof. Ik heb nooit een klacht gehad. Ik heb er ook aan te danken dat ik nog een heel goede kwaliteit van leven heb!

Klik hier voor meer ervaringsverhalen.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*