Roland, Intensive Care-opname na ongeval

Hier mijn verhaal.

Het was een zomerse dag in 2010. Ik moest een routine klus doen, een man met een eenvoudige baan als huisschilder, alhoewel ik aspiraties had. Nadat mijn ex en ik teruggekeerd waren naar Nederland had ik het beroep waarmee ik ooit begonnen was weer opgenomen, er moest brood op de plank komen. Ik had me aangemeld voor een opleiding aan de PTH (Pedagogische Hogeschool te Eindhoven) voor een opleiding docent bouwtechniek, we hadden juist een huis gekocht en alles stond op de rails.

Op de morgen van 30 juni 2010 werd alles anders, ik moest een lijst schilderen van een dakkapel. Alhoewel ik vele jaren ervaring had in de schildersbranche bekroop me toch een vreemd voorgevoel. Wat er gebeurde, ik weet het niet. Het werd een fatale ochtend die mijn leven voorgoed zou veranderen.

De zomer volgde zijn natuurlijke gang, voor voor mij zou alles nooit meer hetzelfde worden. Ik ontwaakte in het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM), het eerste wat ik zag was een weiland waar een vogelverschrikker in stond met het hoofd van een pompoen. Visioenen kwamen en gingen. Ik had ook spirituele ervaringen en later kwam ik er achter wat er gebeurd was: een val van 7,5 meter , 14 gebroken ribben, een gescheurde milt en beschadigde nier, een Le Ffort 3 schedelbreuk, klaplongen enz. In de IC leek alles onwezenlijk, noem het een nachtmerrie. De verpleegkundigen deden hun best, alhoewel ik was opgegeven. Vechten, vechten, vechten.

Ik kwam na 2 maanden thuis en er was bijna geen nazorg. Ik kon niet meer lopen, laat staan naar het toilet. Mijn ervaring was dat ik door de ’ bottleneck’ van een trechter was gekomen, niks was meer hetzelfde als voorheen en mijn referentiekader was veranderd. Ik ging dingen doen die ik nog nooit tevoren gedaan had, schilderen op doek. Ik was er zelfs goed in.

Mijn huwelijk is nu op de klippen gelopen en ik ben erg eenzaam hier in dit huis. Mijn beperkingen belemmeren mij verder te gaan of iets op te bouwen. Alles is leeg en mijn depressies slopen mij. Ik leef hier nu met mijn hondje Shiba en vervloek iedere dag, wat me het meeste pijn doet is dat er zoveel mensen stierven op die IC. Ik zie een jonge vrouw van 19 jaar binnenkomen, haar hoofd zit in het verband. De volgende dag is het bed leeg, ze is er niet meer, haar leven was voorbij. Ik zit met zoveel schuldgevoelens en vaak word ik bezweet wakker. Het ergste is het gevoel van niet begrepen worden. Voor iedereen gaat het leven gewoon door. Voor mij, het zal altijd anders zijn.

Dit is mijn leven.

Als je vragen hebt, stel ze maar.

Roland, februari 2014

PS redactie: met Roland is contact via de website en langs andere wegen. Maar ook reacties van website-bezoekers zijn zeer welkom!


5 thoughts on “Roland, Intensive Care-opname na ongeval

  1. Marco
    Hoi Roland, ik las net je verhaal. Een tijdje geleden las ik ergens dat het goed doet om elke dag iets positiefs voor een ander te doen. Dus dat probeer ik soms. Vandaag is dat de moeite nemen om een reactie te geven op jouw verhaal. Je hebt iets heel ernstigs meegemaakt en de nasleep komt er ook nog eens bij. Ik wil jou vertellen dat jouw gedachten over alles, gedachten op dit moment zijn. Je hebt geen garantie dat je de rest van je leven zo denkt. Focus op de dingen die er nog wel zijn (ik lees dat je een hond hebt, een huis, goed kunt schilderen), ipv wat er niet meer kan. Ontdek wat je waardevol vindt en kies om daar mee bezig te zijn. Misschien valt er dan toch geluk te ontdekken. Ik wens je het allerbeste toe. Marco
    Reply
  2. dilewyns
    GEACHTE . IK BEN AAN DE STUDIE VERPLEEGKUNDE BEZIG EN WE DOEN EEN WERK OVER DE SPOED . EN WE ZIJN INFORMATIE AAN HET VERZAMELEN VOOR ONS WERK STUK IK STEUN ALLE MENSEN DIE ZO IETS MEEGEMAAKT HEBBEN ALS HIERBOVEN VERTELD IS DAAR VOOR DOE IK HET DIE STUDIE ? ZOU GRAAG IN FORUM GAAN OM NOG VEEL MEER BIJ TE LEREN VOOR MIJN STUDIE . MET VRIENDELIJKE GROETEN DILEWYNS STEFAN
    Reply
  3. Saskia
    @Roland Ik vind het verschrikkelijk om te lezen dat je in 2010 nog steeds geen nazorg heb gekregen. Ik heb zelf mijn revalidatie 20 jaar later gekregen en ik probeer hier zo veel mogelijk over de te publiceren. Middeleeuwse toestanden heb ik altijd gedacht. Maar blijkbaar gebeuren deze dingen nog steeds. Ik hoop dat je aan de bel kunt trekken bij de huisarts, revalidatiekliniek, deze website of die van de Stichting Family Centered Intensive Care, de Pijnpolie of Neurologie, de Hersenstichting, Stichting Wiplash of ergens anders zodat je klachten niet verergeren en chronisch worden. Mijn eigen ervaringen kun je lezen op de BLog Never waste a good Crisis die je kunt lezen op de website Patientenverhalen, het kinderverhaal Prinsessengedrag en mijn Blogserie Draak van een Kind voor PESTEN op School. Veel sterkte toegewenst in ieder geval, Met vriendelijke groet, Saskia Troy
    Reply
  4. Nomijt
    Hallo Roland, Heftig verhaal! Ik herken het, want ik maakte bijna hetzelfde mee. In 2010 had ik een zeer zwaar motorongeluk. Ik stond aan het begin van mijn carrière en ik stond nog vol in het leven. In 1 klap is dat allemaal anders. Het was jarenlang een regelrechte hel. Afgekeurd, relatie verloren, zware depressies, nog een relatie verloren, bergen onbegrip uit mijn omgeving. Nu, zes jaar later, is alles rustiger geworden. De wereld gaat verder en iedereen vind dat ik dat ook maar moet doen, maar hoe???? Ik loop tegenwoordig een heel ander tempo dan vroeger, maar iedereen gaat verder in dat tempo. Ik hou het niet bij en ik vereenzaam in mijn afwachtendheid. Niemand begrijpt het echt en inmiddels ben ik bijna iedereen om me heen verloren. Ze begrijpen het niet. Iedereen is zo aan het racen en jagen en ik houd dat niet meer bij. Logisch, maar ik voel me eenzaam en alleen en tussen wal en schip. Ik ben ook gaan schilderen op doek en dat geeft me af en toe het gevoel dat ik toch nog iets presteer. Ik ben te goed, maar tegelijk te slecht. Ik weet niet of je dat herkent, maar het is een vloek. Ogenschijnlijk mankeer ik niet zoveel, maar dat is schijn. Ik mis het zo om in de snelheid van de wereld mee te kunnen. Tegenwoordig moet ik altijd afhaken op het moment dat het begint en niemand ziet/begrijpt dat, laat staan dat anderen iets bedenken om mij toch in hun levens te betrekken. Ze haken gewoon af en gaan verder met hun leven. Het lijkt wel alsof ik in een droomwereld leef en nooit meer echt aansluiting vindt.. ik zie anderen leven en ik mag af en toe meekijken in die levens, maar echt meedoen kan ik nooit! Ik kan steeds een paar meter meelopen op het pad van anderen, maar dan moet ik weer afhaken en ben ik weer alleen. Ik voel me zo alleen. Steeds weer opnieuw en er is bijna nooit iemand die op me of bij me wacht… iedereen is aan het racen en ik doe niet meer mee. Ik worstel me door mijn dagen, maar ik ben de hoop aan het verliezen. Steeds weer alleen en eenzaam. Ik voel me nutteloos en ongewild, wie mist mij nog? Mijn verhaal klinkt niet heel opbeurend.. maar ik kan het niet anders maken dan hoe ik het voel. Mijn race is voorbij, maar iedereen zegt dat mijn race nog opnieuw moet beginnen.. Ik zie alleen dat ik moet gaan racen voor de troostprijs in een klasse ver onder mijn oude niveau. Hoe leuk en uitdagend is dat dan? Besef je dat je wel alleen bent, maar dat je niet alleen bent. Als je snapt wat ik bedoel. Het is moeilijk, maar er zijn er meer zoals jij en ik. De meeste mensen hebben geen benul hoe zwaar het leven kan worden als je de verkeerde tegenslag op je pad krijgt. Als je behoefte hebt aan een gesprek of mailwisseling dan hoor ik je graag. Het verandert weinig aan je situatie, maar het geeft je zo nu en dan afleiding en een stukje begrip.
    Reply
  5. Debby
    Dag Ronald,zelf heb ik dit jaar een ongeval gehad.Ik stond op de stoep en een wagen heeft mij omver gereden.Ik heb meer dan 2 weken in het ziekenhuis gelegen met een hersenschudding en 2 breuken in het scheenbeen en een dubbele enkelbreuk.Ik kan ondertussen al een beetje terug stappen maar de specialist zegt dat het een jaar tot anderhalf jaar zal duren de revalidatie.Waar ik het ook het moeilijkst mee heb,is dat onbegrip.Ik kan 1 straat wandelen met een kruk.Ben dus ook een beetje aan huis gekluisterd.Wat mij zo boos maakt is feit dat mijn partner nog wel dingen onderneemt en onder de mensen komt,maar zonder mij.Het zou mij zo een deugd doen om bv eens een keer naar de bioscoop of zo te gaan.Gewoon is een keer onder de mensen te komen.Ik heb mij nog nooit zo eenzaam gevoeld,en eigenlijk gewoon ongelukkig.Ik besef heel goed hoeveel geluk ik eigenlijk nog gehad heb.Het had veel erger kunnen zijn dat besef ik wel hoor.Maar gaan werken kan ik dus nog een hele tijd niet meer.En ja hoor in het begin komen ze allemaal maar dat duurt maar even.Nu zie ik niemand meer. Als het zo voort gaat ,zal het met mijn partner op de klippen lopen vrees ik.Wat ik dus totaal niet wil.Maar zoals je al zei,hun leven gaat gewoon verder terwijl dat van jou totaal verandert is.Groeten Debby
    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*