Ex-patiënte Geertje vertelt, deel 5

afbeelding-Geertje.jpg
Geertje houdt zowel voor opeenicliggen als voor de website van de FCIC een blog bij. Van tijd tot tijd zal er weer een nieuwe bijdrage van haar hand verschijnen. Als beheerders van deze website zijn we heel blij dat ze zich op deze manier wil inzetten voor de steun aan lotgenoten. Geertje schreef al eerder op haar eigen blog over het Post Traumatisch Stress syndroom en over haar ervaringen tijdens de eerste terugkomdag voor ex-IC-patiënten in het UMC Utrecht.

Herbelevingen in geuren en kleuren

Dat een verblijf op de Intensive Care niet meteen is afgesloten op het moment dat je de afdeling verlaat blijkt wel wanneer je weer thuis bent. Wanneer je nog aan alle snoeren en draden hangt, vergezeld door piepjes, blijf je het ritje maken in de achtbaan. Thuis kom je tot stilstand en besef je pas wat voor een heftige rit het was. Hoe bang je was, in welke film je zat en wat er allemaal had kunnen gebeuren.

Wat mij als eerste herinnerde aan de periode op de IC was toen ik thuis geholpen werd met douchen en mijn man een geopende fles douchegel pakte uit de kast. Ik werd ingezeept en de geur bracht mij direct terug naar dat bed. Verlamd en overdonderd. Onzeker en verward over wat er allemaal gaande was. De zeep was ook gebruikt tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis en gaf mij nare herinneringen. Ik werd er misselijk van en besloot hem na het douchen weg te gooien.

Na een paar weken kwam ik weer in datzelfde ziekenhuis. De aanblik van alle mensen, de artsen en de afdelingen deden mij niet zoveel. Na de afspraak bij de arts moest ik bloed laten prikken en daar ging het weer mis. Een medewerker van het lab ontsmette zijn handen voordat hij bloed ging afnemen. De geur van desinfectie bracht mij wederom met geweld weer terug in dat ziekenhuisbed. Overgelaten aan slimme mensen en bungelend op het randje van de dood.

Geuren doen een hoop met je, ze brengen herinneringen naar boven. Soms fijn, soms akelig. En het went niet wanneer de herinneringen niet fijn zijn. Keer op keer brengt de geur van desinfectie mij weer terug naar die periode. Ondanks EMDR-therapie legt mijn lijf nog steeds een link naar de dagen op de IC.

En niet alleen geuren kunnen je terugbrengen naar een moment. Ook muziek blijkt een trigger nadat ik op de Intensive Care door een delier een hele nacht oud Hollandse muziek hoorde. In mijn beleving was er een kroeg onder mijn kamer in het ziekenhuis. Een kroeg met een karaoke en André Hazes uit de speakers. Mensen liepen in en uit en het ging door tot diep in de nacht. Nu het weer warmer wordt staan de deuren van kroegen vaak open, zo ook die met oud Hollandse muziek. Ik kan geen André Hazes meer horen of de geur van bier ruiken in combinatie met een bruine kroeg. Mijn maag vult zich met herinneringen aan die nacht dat ik verward was. Niemand begreep mij, niemand gaf mij gelijk. En de muziek wilde maar niet stoppen ook al wilde ik zo graag slapen.

Herinneringen van een Intensive Care opname blijven je achtervolgen in de kleinste dingen. In geuren, in geluiden en in beelden. Zelfs nog na vier jaar. Dat had ik even niet aan zien komen toen ik weer op een veilige afstand stond van het randje van de dood en vol trots de IC mocht verlaten…

Geertje, mei 2018

Lees hier de eerdere blog van Geertje.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*